Śniadanie w ogrodzie.

Teraz, kiedy wiosna zawitała na dobre wiem, że to mój czas. W ciepłych miesiącach czuję się najlepiej. Mam siłę i determinację, żeby iść do przodu. Mam motywację, żeby coś zmieniać. Na lepsze. Myśl, że to wszystko prowadzi do lata, mojej ukochanej pory roku, napawa mnie nieopisaną radością. I tę radość chcę w sobie pielęgnować. Zaczynam wiosenno-letni sezon śniadań i pikników na świeżym powietrzu. Pierwsze śniadanie w ogrodzie za mną.

W zamyśle miał to być post o przyjemności spożywania posiłków w ogrodzie. Mało tekstu, więcej zdjęć. Ale ja chcę pisać. Mam wielką potrzebę przelewania swoich myśli i uczuć na papier. W tej sytuacji, na bloga. Pragnę napisać, jak cudownie się czuję, kiedy wokół widzę zazielenione do granic możliwości drzewa. Takiego koloru trudno jest szukać gdzie indziej. Ta nasycona, głęboka zieleń nie może równać się do niczego innego. Pragnę zachłysnąć się zapachem i kolorem bzu, który jest przepiękny i dodatkowo darmowy! Do tego soczysta żółć rzepaku. Morza, oceany rzepaku, jakby nie miały końca. Wiosenna feeria kolorów potrafi zawrócić w głowie. Czasem będąc na dworze czuję się jak na haju. Jestem odurzona. Odurzona pięknem świata.

Zastanawiam się, jak można narzekać na cokolwiek, kiedy wokół Nas jest tyle małych, codziennych cudów. Wyobraźcie sobie, że mam to szczęście wyjść z gorącą kawą zaparzoną w ulubionym kubku na swój własny taras. Z niego mogę przejść na ogromny ogród, który teraz wygląda, jak wyciągnięty z baśni. Dwa kroki, dosłownie dwa duże kroki od tarasu rozlewa się morze najbardziej żółtego rzepaku na świecie. Mogę zejść na świeżo skoszoną trawę, dotykać bosymi stopami równiutkich jej kosmyków, wciągać głęboko w płuca jej ulubiony zapach. Czuję tę rozpościerającą się wokół mnie przestrzeń, nasz dom jest całkowicie otwarty na otaczającą Nas przyrodę. Nic nie dzieli mnie od świata, poza kilkoma krzewami i domowym lasem, który zasadził mój tata, a ja mu pomagałam, kiedy miałam lat dziesięć. Moje miejsce na Ziemi jest idealne. Jestem za nie wdzięczna. Niewypowiedzianie mocno wdzięczna. Nie mam prawa narzekać. Jestem na takim etapie życia, gdzie uczę się wdzięczności. Nie przychodzi mi to łatwo, ale chcę stać się wdzięcznym człowiekiem. Chcę doceniać niebieskie niebo, żółty rzepak i zieloną trawę. Uczę się żyć na nowo. Bo chcę żyć lepiej.

A w kwestii śniadań na świeżym powietrzu. Czy potrzeba tu słów? Czy jest coś piękniejszego, niż śniadanie z ukochanymi osobami, w otoczeniu zieleni i śpiewu ptaków? Nie wiem, może to brzmi banalnie, może to oklepana sceneria, ale chyba nigdy mi się to nie znudzi. Bo te ptaki naprawdę śpiewają jak wściekłe, a drzewa zielenią się jak szalone. Tak po prostu jest. Nie mogę więc powiedzieć, że to banał, bo wtedy banałem okazałby się rzeczywistość, którą kreuję.

Mówię maj, myślę bzy. Absolutny majowy must have!

Pierwsze rzodkiewki wyrwane z własnego ogrodu.

Do tej pory pamiętam smak niespiesznie wypitej kawy. W takich chwilach czuć jej prawdziwy smak.

Mięta, cytryna i ogórek. Woda nabiera mocno odświeżającego smaku przy takiej kombinacji. Te listki mięty również urwałam w ogrodzie. Czekam, aż się porządnie rozrośnie.

Wystarczy kawałek sznurka…

…polne kwiaty…

…i od razu wszystko przyjemniej wygląda.